پاتوفیزیولوژیهنگامی که یک بیمار مبتلا به سل سرفه می کند، قطرات سرفه حاوی باسیل سل هستند. ذرات کوچک به عمق ریه ها نفوذ می کنند. هر یک از این قطرات ریز ممکن است حامل1 تا 5 باسیل باشد که برای ایجاد عفونت کافی است.به همین دلیل است که موارد سل فعال باید جدا شوند تا غیرعفونی شوند. درحدود 5 درصد موارد، عفونت پیشرفت می کند و سل فعال ایجاد می کند. در 95 درصد موارد، زمانی که میزبان یک پاسخ ایمنی با واسطه سلولی موثر دارد،عفونت مهار می شود. هنگامی که بیماران مبتلا به سل فعال بدون درمان رها شوند، می توانند در نتیجه پیشرفت و عوارض بمیرند (هود، 2013).اگرچه ممکن است حداقل علائم وجود داشته باشد و به دلیل رادیوگرافی غیرطبیعی قفسه سینه به تشخیص مشکوک شود، اکثر بیماران مبتلا به سل ریوی با سرفه مزمن، تب طولانی، تعریق شبانه، بی اشتهایی و کاهش وزن مراجعه می کنند.مدیریتیکی از اجزای مهم مدیریت، قرار دادن این بیماران در ایزوله تنفسی برای جلوگیری از گسترش عفونت است، تا زمانی که اسمیر برای باسیل اسید سریع خلط (AFB) منفی شود. به محض اینکه تشخیص مشخص شد، درمان با چهار داروی ضد سل - INH، ریفامپین، پیرازین آمید و اتامبوتول آغاز می شود. هر دارو دارای تداخلات غذایی و مواد مغذی است (به فصل 8 و پیوست 23 مراجعه کنید). این داروها به مدت 2 ماه ادامه می یابد و سپس فقط ریفامپین و INH برای4 ماه دیگر ادامه می یابد. مدت درمان ممکن است در برخی از بیماران طولانی تر باشد.تغذیه درمانی پزشکیسوء تغذیه در بیماران مبتلا به سل ریوی شایع است و مصرف مکمل های غذایی ضروری است. نشانگرهای وضعیت تغذیه پروتئین سطوح پایین پروتئین های التهابی (نگاه کنید به جدول 7-4)، شاخص های آنتروپومتریک و وضعیت ریز مغذی بیماران سل است (Miyata et al, 20
برچسب:
نویسنده: کیانوش کاشانی
تاريخ: دوشنبه
25 دی
1402 ساعت: 18:57